Το πεπτικό σύστημα είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση του ανθρώπου. Κάθε σημείο από όπου η τροφή περνάει, είναι το ίδιο σημαντικό. Από την είσοδο της τροφής στο στόμα, η πέψη έχει ξεκινήσει με τη μάσηση και την ανάμιξη της τροφής με το σάλιο. Στη συνέχει στον φάρυγγα και στον οισοφάγο όπου εκκρίνεται βλέννα για να διευκολύνεται η κατάποση και φτάνει στο στομάχι. Στο στομάχι υπάρχει το γαστρικό υγρό που περιέχει σημαντικές ποσότητες υδροχλωρικού οξέως. Σε αυτό το στάδιο οι τροφές παραμένουν από 2 έως 4 ώρες και διασπώνται σε μορφές που μπορούν να αξιοποιηθούν από τον οργανισμό. Εξουδετερώνονται, επιπλέον, τα περισσότερα μικρόβια.
Δυσπεψία και φουσκώματα
Η πέψη είναι μια ζωτική διαδικασία κατά την οποία η τροφή διασπάται για να μπορέσει το σώμα να τη χρησιμοποιήσει. Η κακές διατροφικές συνήθειες, οι όξινες τροφές, η υπερέκκριση υδροχλωρικού οξέως, η κατανάλωση νερού κοντά στα γεύματα, η ελλειπής έκκριση ενζύμων, η υπερκατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων και πολλά άλλα, μπορούν να είναι αιτίες τέτοιων συμπτωμάτων. Για να ρυθμιστεί αυτή η κατάσταση, χρειάζεται διατροφική καθοδήγηση και αλλαγές στο τρόπο ζωής. Από το τί τρώμε, πότε το τρώμε και πώς τρώμε. Με τη διατροφική συμβουλευτική, την τροφική δυσανεξία, την ομοιοπαθητική και το βιοσυντονισμό με το Bicom Optima αντιμετωπίζουμε τη δυσπεψία και τα φουσκώματα με πολύ καλά αποτελέσματα.
Γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση (ΓΟΠ)
Η διαταραχή αυτή εμφανίζεται όταν το γαστρικό οξύ ρέει πίσω στον σωλήνα που συνδέει το στόμα με το στομάχι (οισοφάγο και φάρυγγα). Αυτή η αντίστροφη κατάσταση (παλινδρόμηση οξέος) μπορεί να ερεθίσει τον βλεννογόνο του οισοφάγου ο οποίος στη προσπάθειά του να προστατευτεί παράγει βλέννα που προκαλεί την ανάγκη του ατόμου να καθαρίζει συνεχώς τον φάρυγγά του. Μπορεί επίσης να προκαλέσει αλλαγές στο ηχόχρωμα της φωνής, δύσοσμη αναπνοή και σε χρόνιες περιπτώσεις πόνο, κάψιμο στο στήθος και βήχα. Η αιτία της μπορεί να είναι η υπεροξύτητα του στομάχου ή η ύπαρξη διαφραγματοκήλης.
Γαστρίτιδα
Η γαστρίτιδα είναι ένας γενικός όρος για μια ομάδα παθήσεων με ένα κοινό χαρακτηριστικό. Τη φλεγμονή του βλεννογόνου του στομάχου. Τα αίτια αυτής της ασθένειας μπορεί να είναι πολλά. Ο λάθος τρόπος διατροφής που προκαλεί αυξημένη παραγωγή οξέως, κάποια φαρμακευτική αγωγή, παλινδρόμηση χολής στο στομάχι και πολλές φορές είναι αποτέλεσμα μόλυνσης από το ίδιο βακτήριο που προκαλεί και τα περισσότερα έλκη στομάχου (Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού). Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν δυσπεψία, ναυτία, φουσκώματα, πόνο, αίσθημα δίψας, αίσθημα κόπωσης κ.α. Επειδή το τοίχωμα του στομάχου, όπως και το έντερο, αλληλεπιδρά με το νευρικό σύστημα μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου, η θεραπεία προσεγγίζεται ανάλογα και το αποτέλεσμα έχει οφέλη συνολικά στην ψυχοσωματική υγεία του ατόμου.
Υπεροξύτητα
Η πιο συχνή αιτία είναι η υπερβολική παραγωγή γαστρικού οξέος. Οι όξινες τροφές και οι κακοί συνδυασμοί των τροφών προκαλούν αδυναμία πέψης και επομένως επιπλέον έκκριση γαστρικού οξέως. Επίσης, το χρόνιο στρες και τα συνεχή αρνητικά συναισθήματα επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο τη περιοχή του στομάχου και τη λειτουργία της πέψης.
Γαστρεντερίτιδα
Η ιογενής γαστρεντερίτιδα είναι μια εντερική λοίμωξη που χαρακτηρίζεται από διάρροια, κοιλιακές κράμπες, ναυτία ή έμετο και μερικές φορές πυρετό. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος για την ανάπτυξη ιογενούς γαστρεντερίτιδας – είναι μέσω της επαφής με ένα μολυσμένο άτομο ή μέσω της κατάποσης μολυσμένης τροφής ή νερού. Αντιμετωπίζεται εξαιρετικά με λήψη ομοιοπαθητικών φαρμάκων.
Χολολιθίαση
Η χολή είναι ένα πεπτικό υγρό που παράγεται στο συκώτι και αποθηκεύεται στη χοληδόχο κύστη. Όταν τρώμε, η χοληδόχος κύστη συσπάται και αδειάζει τη χολή στο λεπτό έντερο (δωδεκαδάκτυλο) για να διαχειριστεί τα λιπαρά. Η υποκινητικότητα της χοληδόχου κύστεως, το ασταθές νευρικό σύστημα, οι κακές διατροφικές συνήθειες, η υπερπαραγωγή χοληστερόλης, σχηματίζουν κρυστάλλους που παγιδεύονται με τη μορφή λάσπης και στην πάροδο του χρόνου σχηματίζουν χολόλιθους. Συνήθως οι χολόλιθοι είναι ασυμπτωματικοί προκαλώντας κυρίως ψυχοσυναισθηματική αστάθεια και χρόνιες γαστρεντερικές διαταραχές . Καθώς αυξάνεται το μέγεθός τους αυξάνεται και ο κίνδυνος χολοκυστίτιδας, χολαγγειίτιδας και οξείας παγκρεατίτιδας. Η πρόληψη σε αυτά τα προβλήματα είναι η πιο σημαντική μέθοδος. Η διατροφική καθοδήγηση σε συνδυασμό με στοχευμένες αποτοξινώσεις, στις περισσότερες περιπτώσεις (όπου το μέγεθος των λίθων το επιτρέπουν), βοηθούν τη χοληδόχο κύστη να καθαρίσει αποτελεσματικά.